Nieuws – Mirjam Pol

BE A VOICE,
NOT AN ECHO

MIRJAM WINT DAMESKLASSEMENT DUBAI INTERNATIONAL BAJA 2021 & TOP 10 IN ALGEMEEN KLASSEMENT

Vrijdag 19 februari stond Mirjam aan de start van haar eerste wedstrijd in 2021 op de motor: de Dubai International Baja 2021. De eerste wedstrijd in de WC Baja 2021. En wat een geweldige start van haar seizoen werd dat:

Vorig jaar maakte Mirjam voor het eerst kennis met het fenomeen ‘Baja’ en dat heeft haar getriggerd om eens te kijken naar een andere voorbereiding richting Dakar 2022:
“Ik heb besloten dat ik dit jaar meer korte, grote internationale wedstrijden wil rijden. Normaal focus ik mij op één of twee rallies per jaar, nu heb ik mijn zinnen gezet op deelname aan de World Cup Baja 2021.”

Uit comfortzone
“Een baja bestaat uit twee of drie wedstrijddagen terwijl een rally uit minimaal vijf wedstrijddagen bestaat. De mensen die mij kennen weten dat ik eigenlijk een dieseltje ben, na een paar dagen kom normaal gesproken pas echt op gang. Baja’s zijn dus wedstrijden die niet echt in mijn straatje liggen daardoor moest ik wel uit mijn comfortzone komen en dat was juist goed en leerzaam”, verklaarde Mirjam.

“Ik heb er enorm van genoten. Weer terug in de woestijn en eindelijk weer op de motor rijden en wedstrijdritme opbouwen. Voor deze baja had ik een motor gehuurd. Vanaf de allereerste seconde moest ik 100% scherp zijn en alles geven want het tempo ligt hoger”, liet ze vanuit Dubai weten.

VRIJDAG 19 FEBRUARI, ETAPPE 1

 

Mirjam neemt leiding in damesklassement
“Pfff, zo’n special vergt wel het een en ander van je!”, is het eerste dat Mirjam laat weten na de eerste special van de DIB 2021. Ze besloot te kiezen voor de strategie ‘Pijl en sporen volgen’ te gaan. Haar vertrouwde roadbook werd daardoor naar de achtergrond gedrukt.

Beetje beurs
Deze strategie bleef dan ook niet geheel zonder gevolgen. Ze maakte een behoorlijke klapper toen ze niet op tijd in de gaten had dat er een afstap van zo’n 2 à 3 meter aankwam. “Normaal zou ik dat in mijn roadbook opgemerkt hebben maar nu was ik net te laat. Maar, de motor heeft geen schade en ikzelf ben alleen een beetje beurs”, legt Mirjam uit.

De special van deze eerste baja werd afgewisseld door duinen en snelle vlaktes met een harde ondergrond. Mirjam: “Ik heb bijna de hele dag alleen gereden, eigenlijk een beetje saai maar af en toe reed er iemand in mijn vizier en kon ik me op diegene focussen en proberen daarbij aan te pikken. Bij de tankstops stond het team op me te wachten om te informeren of alles goed ging, super service van SRG, ze hebben alles perfect geregeld!”

Groot hart
De gemiddelde snelheid lag hoog, ook bij Mirjam, die een gemiddelde snelheid noteerde van 60.8 km/h. In tegenstelling tot een groot aantal andere deelnemers bleef ze vrij van penalties.

“Je moet een groot hart hebben en het gas openhouden”, omschrijft Mirjam in het kort haar eerste ervaring in de World Cup Baja.
Dat hart van Mirjam is blijkbaar groot genoeg en het gas heeft ze opengehouden want na de eerste dag staat Mirjam 13de in het algemeen klassement én leidt ze in het damesklassement.

ZATERDAG 20 FEBRUARI, ETAPPE 2

 

Dieseltje blijkt ook te kunnen sprinten
Voorafgaand aan de deelname van haar allereerste baja gaf Mirjam aan graag in de top 15 van het algemeen klassement te willen finishen. “Het tempo in een baja ligt hoger, ik ben eigenlijk een dieseltje, na een paar dagen kom ik pas in mijn ritme. Een baja is voor mij een soort van ‘sprinten’ vanaf dag 1 en dan ook gelijk 100% scherp zijn en alles geven. Een hele andere strategie, ik denk dat dat goed is en leerzaam voor mij kan zijn”, liet ze weten.

Tevreden
Ze is zeer tevreden over het resultaat van haar eerste wedstrijd World Cup Baja in Dubai: ze finisht als 10de in het algemeen klassement. “Ik ben zeer tevreden. Vooraf had ik niet op dit resultaat durven hopen. De reacties in het bivak zijn ook zeer complimenteus. En dan win ik ook nog het damesklassement!”, is de eerste reactie van een tevreden Mirjam Pol vanuit Dubai.

     

Mirjam heeft haar budget voor de komende Dakar nog lang niet sluitend maar dankzij een aantal trouwe sponsoren die haar zijn blijven steunen, ondanks dat ze niet van start kon gaan in de Dakar 2021, kon ze haar seizoen in Dubai in elk geval starten. Daar is ze haar sponsoren dankbaar voor.

0 Read More

BLIK ACHTER DE SCHERMEN OP 1,5 METER

Een blik achter de ‘Dakar’ schermen geven… Mits je je maar goed voorbereid en aan de huidige Corona regels houdt.
Ik mocht onlangs mijn ‘Dakar’ verhaal delen met de leden van ondernemersvereniging T40, bij mijn sponsorpartner ChromeBurner in Nieuwkuijk.
Ik nam ze mee in een al 15 jaar durend avontuur, van mijn eerste Dakar in 2006 in Afrika, via een decennium aan Dakars in Zuid-Amerika, naar de laatste editie in Saudi-Arabië.

En dat alles coronaproof…

       
0 Read More

MIRJAM OP VIER WIELEN

Onlangs kondigde Mirjam aan dat zij in januari 2021 niet met haar motor aan de start zal staan van de Dakar rally. “Met pijn in mijn hart heb ik deze beslissing moeten nemen, de Dakar is toch dé rally waar ik elk jaar naartoe werk. Maar goed, nu gebruik ik deze periode om voor de nabije toekomst een goed meerjarenplan neer te zetten en daar de juiste ondersteuning bij te zoeken”, legt Mirjam uit.

Navigator in buggy
In september reed zij, naar wat later bleek de enige internationale rally van dit seizoen, de Breslau rally. Door het covid-19 virus vervielen andere wedstrijden. Mirjam: “ik ben een sporter die een doel nodig heeft om scherp en gemotiveerd te blijven. Wat dat betreft is dit een moeilijk jaar.

Maar toen kreeg ik, gelijk na de Breslau, een belletje van de Nederlandse buggyrijder Kees Koolen ‘Mirjam, ik zoek nog een navigator voor enkele wedstrijden en ik zat aan jou te denken, lijkt dat je wat?’

Nu ben ik al wel vaker gevraagd te navigeren in trucks of auto’s maar telkens kwam het agenda-technisch niet uit of leek mij de rijder/navigator combinatie niet de juiste. Maar Kees, dat voelde gelijk anders. Ik ken hem al jaren, een ervaren Dakarman waar ik in 2009 zelfs samen mee in één team heb gereden, beiden op de motor.”

Mirjam staat al sinds jaar en dag bekend als de beste Nederlandse navigator bij de motoren. En zo kwam Koolen uiteindelijk ook bij haar terecht.
Koolen: “Ik heb goede ervaringen met motorrijders als navigator. Mirjam ken ik al heel lang, ik weet dat ze nooit fout rijdt.”

Indrukwekkende palmares Kees Koolen
Koolen is de enige deelnemer ter wereld die in alle vijf klassementen de Dakar wist te finishen, respectievelijk op de motor, in de auto, op de quad, in de truck en in de SSV-klasse.

De Can-Am Maverick X3 waar Koolen het WK én ook de Dakar mee rijdt, is volgens Kees wellicht een kleine auto om te zien maar supersnel en heel comfortabel waardoor je er gevaarlijk hard mee kan rijden.

Vuurdoop
Enkele weken geleden beleefde Mirjam haar vuurdoop als navigator naast Kees Koolen in de Can-Am Maverick X3. De combi Koolen/Pol bleek prima te werken en samen hebben zij ondertussen ook een wedstrijd in Spanje gereden. In hun eerste wedstrijd wisten zij het podium te behalen, in Spanje een top vijf-klassering ook al finishten zij daar uiteindelijk niet met vier maar met drie wielen. Beiden gaan voor het hoogst mogelijke resultaat, ook als er onderweg een wiel afbreekt.

De smaak te pakken

Mirjam: “Als reserve-navigator voor Kees wilde ik de Baja Portalegre graag finishen omdat het team nog steeds een goede positie heeft in het Baja-wereldkampioenschap.” De Baja Portalegre 500 is voor Kees Koolen een belangrijke wedstrijd voor zijn positie in de WK-stand, waar hij tweede staat.

Technische special met écht stuurwerk
Helaas kreeg de Can-Am na 20 km problemen met de koppeling en kwam de snelheid niet meer boven de 100km. De special was niet te vergelijken met de grote waterpoel van de dag daarvoor, een stuk droger. “Het zonnetje scheen vandaag en dit was echt een special voor Kees, technisch en met echt stuurwerk. Uiteindelijk zijn we in deze special als 16de geëindigd en 13de algemeen. Dus finishen is gelukt!’, aldus Mirjam.
Tevreden over tijdelijke samenwerking
Beiden kijken tevreden terug op de tijdelijke samenwerking. Mirjam ruilt haar ‘kantoor’ van de buggy weer in om zich weer te storten op het motorrijden en het meerjarenplan voor haar rallycarrière. Kees gaat zich, samen met vaste navigator Jurgen van den Goorbergh concentreren op de laatste wedstrijden voor het WK en natuurlijk de Dakar rally in januari 2021.

Verlaat Mirjam nu de motorwereld om als bijrijder te gaan navigeren?
“Nee hoor. De samenwerking met Kees is goed bevallen en wie weet kan ik vaker invallen als navigator, maar ik ben en blijf een motorrijder in hart en nieren”, aldus Mirjam.

0 Read More

BRESLAU RALLY 2020

Mirjam won vorig jaar de Breslau rally 2019 en mocht dit jaar, met startnummer 1, de rally openen. En dat blijft bijzonder. Ze heeft dat ondertussen wel vaker gedaan maar het blijft geweldig om als eerste de route op te gaan. Geen spoortjes, geen hints, alleen jij en je roadbook. Voor veel rijders een nachtmerrie maar Mirjam vindt het ondertussen een prachtige uitdaging. Er staan geen sporen, jij bent de eerste en jij moet het spoor trekken.

“Gezien het deelnemersveld schatte ik iedere dag top 10 te moeten kunnen rijden met klasseringen tussen een 5e en 10e plaats. Een vijfde plaats wanneer het allemaal mee zou zitten, een tiende wanneer het tegen zou zitten. Er was een serieus deelnemersveld en net als afgelopen jaar zag ik in Andrius (uit Litouwen) mijn grootste tegenstander. Vorig jaar was hij ook  aanvoerder van het klassement, totdat technische problemen hem parten gingen spelen en hij in het klassement wegzakte”, aldus Mirjam.

Dag 1
Mirjam vertelt verder over haar Breslau Rally: “Dag 1 hadden wij 2 specials, de eerste van 73 km die ik van begin tot eind op kop heb gereden. De tweede special (53 km) maakte ik aan het eind een klein navigatiefoutje en zag toen nog net Andrius voorbij glippen. Maar ik kwam tevreden als tweede aan de finish. De route openen kost tijd en had verwacht in de eerste special al door een aantal heren ingehaald te worden.

Dat gebeurde niet en ook in de tweede special kwam alleen Andrius mij voorbij. Mijn rijden was nog een beetje roestig, maar qua navigeren zat ik er al wel gelijk lekker in. Uiteindelijk werd ik negende en voor mij op een eerste dag is dat niet verkeerd. Meestal verbeter ik mij daarna alleen nog maar.

Dag 2
Dag 1 en 2 leken op elkaar, bosrijke specials op harde ondergrond, soms wat glad, boomwortels en zo hier en daar een steen. Specials meer geschikt voor enduro-motoren, niet voor zware rallymotoren. Er waren iedere dag meerdere specials en die werden gescheiden verreden. Meestal gingen de motoren, quads en trucks in de ochtend naar special 1 en de auto’s en SSV’s naar special 2. ’s Middags was het dan andersom.

Maar vooral met de middag specials was ik niet heel erg blij. Daar lagen dan al diepe sporen, boomwortels die naar boven waren gekomen, dikke keien, enz. Ook had het niet veel meer met navigeren te maken. 95% Van de route kon je gewoon de sporen volgen die de auto’s en trucks daarvoor al neer hadden gelegd. Dat maakte ’s middags minder interessant qua navigeren en ik vond het vooral ook een stuk gevaarlijker. Maar toch is het wel voor onze eigen veiligheid, die gescheiden routes. Vooral voor de motorrijders achteraan.

Dag 3
Dit was de eerste dag dat ik echt lekker op mijn motor zat. En dat had grotendeels met de specials te maken. In tegenstelling tot de dagen daarvoor bestonden de specials voor het grootste deel uit zand en bredere paden dan de dagen daarvoor. Prachtige specials voor de rallymotor dus.

De gemiddelde snelheid ging ook van 50 km/u op dag 1 en 2 naar 77 km/u op dag 3. En dat is gemiddeld, dan moet je nog behoorlijk doorrijden om dat te halen. Helaas (voor mijn gemiddelde snelheid) kwam ik een paar kilometer voor het eind Michael, een andere Nederlander tegen. Hij stond boven op een heuvel te signalen dat ik langzamer moest rijden en op moest passen. Hij hield zijn arm op een wat ‘vreemde’ manier vast en ik dacht gelijk ‘dat is niet goed’. Ik reed de heuvel over en zag zijn motor dwars op het pad liggen. Ik heb daar mijn motor aan de kant gelegd en die van hem van het pad gehaald en tegen een boom gezet. Michael kwam naar beneden lopen en was verder goed aanspreekbaar. Net na het heuveltje zaten twee gevaarlijk diepe gaten. Hij is met zijn voorwiel in één van beide gaten terechtgekomen en over de kop geslagen en dacht zelf zijn sleutelbeentje gebroken te hebben. Hij had zijn alarm al ingedrukt en hij gaf aan dat ik verder niets meer voor hem kon doen, ik vond hem verder ook gewoon ‘normaal’ qua reageren en antwoorden en dus ben ik maar weer gegaan.

Nacht etappe
Na de twee eerste specials die dag moesten wij ons verplaatsen naar het tweede bivak waar ook de nachtetappe plaats zou vinden. Vorig jaar zag ik daar heel erg tegenop, dit jaar zag ik er echt naar uit. En volgend jaar zie ik er opnieuw tegenop… Wat een ellende dit jaar…

Het begon al met een extra ingelaste briefing. De laatste dagen reden wij hoofdzakelijk op militair terrein. We kregen van een Poolse militair te horen dat ze de oefening waar ze mee bezig waren stil hadden gelegd voor de rally, maar dat de manschappen zich nog wel met hun materiaal konden verplaatsen. Dus pas op voor gecamoufleerde vrachtwagens, 4×4’s en tanks en de route.

Daarnaast konden er nog ‘objecten’ liggen, dus wanneer wij iets zouden zien, dan moesten wij stoppen, anderen daarvoor waarschuwen en bellen met de organisatie om de coördinaten door te geven. Ik vond het geen fijne gedachte en vond het ineens ook niet meer zo leuk om vooraan te rijden. Ik was ’s morgens 3e geworden en zou dus ook als 3e motor de nachtetappe ingaan. Na vorig jaar het gebrek van een goede helmlamp te hebben ervaren had ik er voor dit jaar een gekocht. Ik wilde er echt voor gaan zitten en dacht een goede nachtetappe te kunnen rijden.

Die gedachte verdween als sneeuw voor de zon, ik had twee extra lampen op mijn motor en 1 op mijn helm, maar zag helemaal niets door het stof van mijn voorganger. Ik had zoveel verlichting dat het weerkaatste op het stof. Dat is als rijden in dichte mist en dan het grote licht erop zetten. Ik heb van alles geprobeerd, extra lamp 1 uit, extra lamp 2 uit, hoofdlamp uit, oh nu heb ik alleen nog maar de standaardverlichting van mijn motor en zie ik bijna niets meer. Dan maar weer een lampje aan, enz. Het hielp uiteindelijk allemaal niets. Op kilometer drie zat er een groep fotografen die een vrachtwagen in tegengestelde richting naast het pad hadden gezet met alle mogelijke verlichting aan. Ik werd compleet verblind, moest daarna gelijk rechts en heb die afslag nooit niet gezien omdat ik vrij druk was met het vervloeken van de fotografen in het voorbijgaan.

Er lagen mega diepe sporen! Nóg dieper dan de vrachtwagensporen waar wij al zo’n hekel aan hebben. Het waren tanksporen. En zolang die maar in de lengte richting of haaks op de route liggen maakt het nog niet zoveel uit, maar een enkele keer lagen ze er ook schuin in en dan was het echt op het laatste moment, armen strekken, kont naar achteren, motor klemmen, voorwiel liften, gas erop en indien nog tijd over kon een schietgebedje ook geen kwaad om daarna maar te zien waar het schip strandde.

De nachtetappe was 59 km en rond kilometer 11 ging er voor het eerst deze rally echt hard af. Een klassiek gevalletje van; wat je niet ziet aankomen kun je ook niet ontwijken… Ik kwam met mijn voorwiel in een greppel (of tankspoor, dat weet ik niet) en werd zijwaarts van mijn motor geslingerd. De klap was hard op mijn schouder/hoofd/linkerkant en ik was heel even wat gedesoriënteerd, maar stond al snel weer naast mijn motor. Ik had overal zand, in mijn helm, in mijn bril, onder mijn jas, enz. En mijn helmlamp was uitgevallen, dat was wel echt een domper voor het navigeren. En ik baalde er nog meer van omdat ik hem net nieuw gekocht had. Na 11 km al vernield, hoe krijg je het voor elkaar…

Toen was ik er klaar mee en ben ik een tandje zachter gaan rijden. Bij moeilijke situaties gewoon even stil gaan staan en kijken en net iets minder hard rijden om verder valpartijen te voorkomen. En wat schetste mijn verbazing, niemand die mij inhaalde. Sterker nog ik kwam ook nog een motor en quad tegen die voor mij gestart waren, de weg waren kwijtgeraakt en achter mij aanreden naar de finish. Ik kwam uiteindelijk als tweede aan de finish en bleek de volgende ochtend de nachtetappe gewonnen te hebben. Hoe vreemd kan het gaan…

Dag 4
De volgende ochtend ging ik niet echt lekker van start. Vaak voel je de dag na een valpartij pas echt hoe hard een klap geweest is. Niets ernstigs, maar gekneusd aan alle kanten. Na een half uur begon het wat beter te lopen, maar tot overmaat van ramp klapte ik aan het eind van de eerste special nog in een diep gat, werd van mijn motor geworpen, maar wist me nog net aan mijn stuur vast te houden en viel na een handstand op het stuur terug op mijn motor. Technisch gezien ben ik dus niet gevallen, maar de klap was hard en ik dacht heel even mijn enkel gebroken te hebben. Kort daarna raakte ik letterlijk en figuurlijk het spoor bijster. Ik zag het gewoon niet meer. Ik heb ongeveer 25 minuten rondjes lopen draaien en zelfs tot 2x toe op het punt gestaan waar ik af moest slaan, maar ik zag het gewoon niet, totdat ik langs de route stond te kijken naar alles wat voorbijkwam en er ineens iemand afsloeg.

Tussen de eerste en tweede special die dag zat ruim 2 uur pauze. En daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt. Ik ben teruggereden naar het bivak, heb daar wat gegeten, even gezeten en opgeladen voor de tweede special. De pijn in mijn enkel zakte gelukkig wat af en voelde ‘stabiel’ (in ieder geval niet gebroken) en uiteindelijk heb ik mij in de tweede special nog weten te herstellen en de schade van die ochtend nog enigszins weten te beperken met een 10e  plaats.

Dag 5
De laatste dag startten wij op volgorde van het algemeen klassement. Ik stond zesde met 13 minuten achterstand op degene voor mij en 40 minuten voor op degene achter mij. Normaal gesproken zijn die gaten te groot om nog iets te kunnen veranderen in het klassement.
Een beetje teleurstellend, ik was zesde en had vijfde kunnen staan als ik er in de nachtetappe niet was afgegaan en ik de volgende ochtend niet had verknald. Maar goed, ik had gezegd tussen de 5 en 10, dus 6 viel wel binnen de marge.
Andrius had de hele rally in het algemeen klassement eerste gelegen en ging de laatste etappe in met een voorsprong van iets meer dan 2,5e minuut. Het was onze langste special, 121 kilometer aan één stuk. Ik reed goed en kwam onderweg een paar keer rijders tegen die voor mij gestart waren en aan het zoeken waren. Het was ingewikkelde navigatie, maar zeker wel te doen. Een paar keer heb ik ook stilgestaan, heel even goed kijken en dan weer verder. Dat heeft mij uiteindelijk de derde plek opgeleverd!
Toch een mooie afsluiting, 3e in de laatste special. Toch was ik wel een beetje teleurgesteld in mijn einduitslag. Ik was echt voor die vijfde plaats gegaan, ik had nog een minuut of 8 á 9 goed gemaakt op de persoon voor mij, maar dat was net niet genoeg om er nog aan voorbij te gaan.
Andrius verloor letterlijk en figuurlijk wederom de rally door technische problemen. Op de laatste dag nog wel. De hele rally het klassement aangevoerd en dan gaat de laatste dag zijn navigatie kapot, heel sneu. Twee keer duidelijk de beste, maar twee keer niet op de hoogste trede, ook dat is rally. Ik hoop voor hem dat drie keer scheepsrecht is maar… mocht ik volgend jaar weer deelnemen aan deze rally, dan ga ik er natuurlijk alles aan doen om zelf weer op die hoogste trede te komen.

We waren gefinisht, maar de rally bleek toch nog niet ‘echt’ voorbij. Een dag later, onderweg naar huis zat ik de uitslagen nog eens te bestuderen; de rijder voor mij waar ik de laatste dag nog 8 á 9 minuten op was ingelopen had een waypoint gemist. En daar staat 5 minuten penalty voor.

En… daarmee eindigde ik niet op de zesde, maar op de vijfde plaats! Op 45 seconden voor de nummer zes! Jammer van de valpartij, maar al met al geen slechte rally!

                                                

0 Read More

Gallerij

0