Nieuws – Mirjam Pol

BE A VOICE,
NOT AN ECHO

10 jaar Dakar

MIRJAM OVER TIEN JAAR DAKAR,
“Niemand verwachtte dat ik hem uit zou rijden” 

Onlangs ontving Mirjam haar tiende bevestigingsbrief voor haar deelname aan de Dakar. Haar deelname is daarmee officieel een feit, en ook de 2023-editie van de zwaarste rally ter wereld rijdt zij nog steeds als de enige Nederlandse dame op de motor. 
10x Dakar, waarvan 2x in Afrika, 5x in Zuid-Amerika en in januari staat ze alweer voor de derde keer aan de start in Saudi-Arabië. Daarmee is zij de enige dame ter wereld die op alle drie de continenten de rally op de motor heeft weten te finishen.
Met zo’n palmares staat ze op eenzame hoogte in binnen-en buitenland, ook al reageert ze bescheiden op dit indrukwekkende lijstje – ze is en blijft een nuchtere Twentse dame – werd het tijd om haar eens met 10 vragen aan de tand te voelen over deze unieke prestatie.

1.
Wat bijna niemand weet is dat de Dakar rally altijd begint met
 
‘de brief’. Wil jij dat eens toelichten en kun jij jouw eerste nog herinneren?
“Ja, van oudsher opende de inschrijving op 1 juni en niet direct die dag inschrijven – in 2006 was dat nog gewoon handmatig papieren invullen en aangetekend per post opsturen, nu uiteraard per mail – dan was je al te laat. Want Dakardeelname is een selectie. 
Toen was het volgens mij zo dat ‘wie het eerst komt, wie het eerst maalt’. Nu moet je echt aan allerlei vereisten voldoen en ook een bepaald ‘rij-niveau’ aantonen voor de organisatie zich over je toelating gaat buigen. Er is altijd al een beperkt aantal plaatsen geweest, dat varieert per jaar, maar je bent nooit 100% zeker van je deelname en toelating, totdat je ‘de brief’ ontvangt.

En die eerste brief dat weet ik echt nog heel goed. Ik studeerde en woonde toen nog op kamers in Groningen en werd gebeld met de vraag of ik ‘de brief’ had ontvangen. Bijna iedereen binnen mijn team had hem al ontvangen. Op dat moment was er bij ons in Borne niemand thuis en ik zou en móest weten of die brief ook bij mij op de deurmat lag. Het was donderdag en op vrijdag zou ik sowieso weer naar huis gaan, maar toch kon ik die ene dag niet wachten. Ik ben om een uurtje of acht ’s avonds in de auto gestapt en naar huis gereden (2 uur rijden). En… ik had ‘de brief’! En ik was toegelaten! Ik ben na een kwartier weer omgedraaid en terug naar Groningen gereden want ik had de volgende dag nog les. Ik heb ’s avonds mijn broer en moeder gebeld én mijn team natuurlijk. ‘Ik ben toegelaten, IK GA NAAR DAKAR!’ Mijn adrenaline-level zat zo hoog dat ik ’s nachts geen oog heb dichtgedaan.”

Brief nummer 10

2.
In 2006 reed jij je eerste Dakar in Afrika, daarna heb je een aantal edities in Zuid-Amerika gereden en tegenwoordig wordt de rally in Saudi-Arabië georganiseerd. 2023 wordt jouw tiende deelname, het is bijna niet te vergelijken maar kun jij je nog herinneren hoe jij jouw eerste Dakar inging en hoe jij de rally tegenwoordig ingaat?
“Haha, ja dat is echt geen vergelijk. Die heerlijke onbevangenheid in 2006. Ik had mij op mijn manier echt super goed voorbereid, maar feit is, je hebt echt geen idee wat je allemaal te wachten staat. Hoe lang de dagen kunnen zijn. Hoe groot de woestijn. Hoe donker de nacht. En hoe vermoeit het lichaam.

Maar, ik werd verliefd op de rally en de woestijn; Die uitdaging. Die uitputting. Het uiterste van jezelf vragen. Jezelf honderd keer op een dag tegenkomen. Geen idee waar naartoe of hoe lang nog. Maar je ziet sporen en het is nog niet donker, dus gewoon ‘dom door blijven rijden’. Het houdt vanzelf ergens een keer op.

Eén van mijn meest bijzondere herinneringen uit mijn eerste Dakar in 2006 is ‘de zwaailamp’. Tegenwoordig heb ik er niet meer mee te maken, maar mijn eerste Dakar… 
Bij de finish van de special zet de organisatie altijd een metershoge paal neer met daarbovenop een oranje zwaailamp. En wanneer je dan, in het donker, na 14, 16, of zelfs meer dan 18 uur rijden die lamp in zicht krijgt, dat is een gevoel, ik kan het niet uitleggen…

En dan nu? Ik heb nu natuurlijk zoveel meer ervaring en ben zoveel volwassener en professioneler geworden. Maar ik leer nog ieder jaar nieuwe dingen bij! Het maakt niet uit hoe lang je al meedraait zolang je er maar voor open staat.

Maar Dakar uitrijden is nog altijd geen vanzelfsprekendheid hoor, dat wordt wel eens vergeten. Dakar heeft zijn eigen wetten en nog steeds heb je altijd dat laatste, kleine beetje geluk nodig. Wanneer je vol gas een heuveltje over rijdt en aan de achterzijde net rakelings langs een steen rijdt. Of wanneer je net dat ene greppeltje wél op tijd ziet. En zo kan ik nog wel duizend-en-één voorbeelden opnoemen.

De grootste verschillen tussen toen en nu is; toen verwachtte niemand dat ik hem uit zou rijden, nu verwacht iedereen dat ik hem uitrijd. En dat vind ik soms best wel eens lastig. Dan denk ik ‘hey, ook ik kan gewoon uitvallen hoor’. 
Er zei eens iemand; ‘jouw pech is dat je het altijd goed doet en dat het er bij jou ook nog makkelijk uitziet. Jij stapt soms na een rit van 800 kilometer van de motor af en dan lijkt het alsof je net een uurtje gereden hebt. Dat geeft een vertekend beeld en daardoor zien heel veel mensen niet meer hoe moeilijk het echt is’. Er wordt van mij ‘verwacht’ dat ik Dakar elk jaar zomaar weer ‘even’ uitrijdt.

Het grootste verschil tussen toen en nu is; in 2006 en 2007 kwam ik voor het avontuur, nu kom ik toch voor de prestatie. Het liefst rij ik van begin tot eind een hele saaie rally, waarin ik niets bijzonders meemaak. Want dán heb ik een hele goede Dakar. Maar of je wilt of niet, je krijgt er altijd het avontuur bij.”

Finish 2006, felicitaties van moeder Pol

3.
Op welke prestatie ben jij persoonlijk het meest trots?
“Hier zou je misschien het volgende antwoord verwachten; dat ik de eerste Nederlandse dame ooit ben die met de motor de Dakar reed en bij mijn eerste deelname slechts 22 jaar oud was en net afgestudeerd. En dat ik de enige dame ter wereld ben die met de motor op alle drie de continenten (Afrika, Zuid-Amerika en Azië) heeft deelgenomen én de rally wist te finishen. Dat zijn prestaties waar met enige regelmaat over geschreven wordt en wat men als iets bijzonder ziet.  

Maar voor mij persoonlijk zijn het niet zozeer die prestaties. Iedere Dakar gebeuren er bijzondere dingen waar ik ‘succesvol of niet’ met trots op terug kan kijken. Goede klasseringen, andere rijders onderweg kunnen helpen, een duinenpartij doorsteken waar je eerst voorstaat en denkt ‘dit kan toch nooit’, een bijna foutloze rally rijden, een rally met heel veel tegenslagen toch weten te finishen, enzovoorts. De ‘dagelijkse’ Dakar dingen zeg maar.” 

4.
Oké, maar als jij er dan toch één specifieke prestatie uit moet halen? Wat zie jij dan zelf als jouw grootste prestatie?
“In dat geval; dat ik er na zoveel jaren nog steeds sta, en ook nog eens op dit niveau. Ieder jaar gaat het weer ‘n stap harder en ieder jaar kan ik daarin mee. Het is echt niet zozeer één specifieke prestatie, maar meer het hele proces. De ontwikkeling die ik door heb gemaakt. Ik ben letterlijk en figuurlijk volwassen geworden in Dakar. Niet alleen als sporter, maar ook als mens. En dat is zeker iets waar ik trots op ben. Ik weet dat wanneer het er echt op aankomt ik er sta. 

Zoals Allard Kalff het ooit mooi verwoorde: ‘dat meisje uit 2006 is een stoere vrouw geworden waar menig man zich aan op kan trekken’. Daar ben ik trots op.”

Allard Kalff & Mirjam Dakar rally 2006

5.
Heb je van iets spijt waar het de Dakar aangaat?
“Nee, gek genoeg niet, als ik zo terugkijk dan kan ik alleen maar tot de conclusie komen wat voor een geluksvogel ik ben dat ik ooit in deze wereld terecht ben gekomen. Het enige wat ik wel moeilijk vind en altijd lastig heb gevonden is dat eeuwige gevoel dat ik zoveel mensen uit mijn directe omgeving tekortdoe. Dakar vergt niet alleen heel veel tijd en energie van mij, maar ook van heel veel mensen om mij heen. Mijn familie, vrienden, trainer, sponsoren, iedereen die mij met raad en daad bijstaat, draagt op zijn of haar manier iets bij aan mijn prestatie en ik heb altijd het idee dat ik niet genoeg voor hen terug kan doen en daar dus in tekortschiet. Dat is dan weliswaar geen ‘spijt’, maar wel het eerste dat hier in mij opkomt.”

6.
Men vraagt zich wel eens af: weet jij waar jouw grens ligt? En ben je die al tegengekomen, denk je?“Oei, dat is een goede. Dat weet ik eigenlijk niet, of ik die al ben tegengekomen? Ik denk het nog niet eigenlijk. Ik heb nog nooit op hoeven geven. In 2010 ben ik wel door een arts uit de rally gehaald, maar ook toen was ik er zelf nog niet klaar mee – maar even voor de duidelijkheid, soms moet je ook tegen jezelf beschermd worden – ik begrijp zijn beslissing wel, ook al was ik het er niet mee eens. Dus nee, ik denk niet dat ik weet waar die grens ligt en dat wil ik liever ook niet weten. Wat mij betreft; laat het allemaal maar lekker goed gaan, dan hoef ik die grens ook niet tegen te komen.”

Grenzen opzoeken

7.
Wat vind jij het moeilijkste als het gaat om deelname aan Dakar?

“Aan de start komen. Die eeuwige strijd om aan de start te komen en die uiteindelijk altijd ten koste gaat van je prestatie. Ik ben zo goed als de randvoorwaarden die ik voor mijzelf kan creëren. 

Ik ben alles en iedereen om mij heen die mij op wat voor een manier dan ook ondersteunt zeer, zeer dankbaar. Ik zeg altijd, als ik aan de start van Dakar sta heb ik het moeilijkste gehad, dan hoef ik hem alleen nog maar uit te rijden.”

8.
Waar haal je die drive nog steeds vandaan? Hou weet jij dit al zolang vol te houden?
“Oh dat is heel makkelijk. Ik hou wel van een sportieve uitdaging en Dakar is natuurlijk mijn grote passie. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Ik ben mij er zeer van bewust dat er maar weinig mensen zijn die de kans voor zichzelf weten te creëren in Dakar aan de start te kunnen en mogen staan.

En mijn eerste Dakar in Afrika, die was uiteindelijk zo magisch. Ik kwam iedere dag in het donker binnen, iedere dag met schade, iedere dag als laatste van mijn team. En dat deed mij allemaal niets, want hé, ik was er toch weer? Ik had gewoon weer een dag gehaald. Afvinken en op naar de volgende. Wat was dat een ervaring. Als ik naga hoe ik toen reed en nu dan vraag ik mij nog regelmatig af hoe ik de Dakar toen überhaupt heb kunnen uitrijden. Daar had ik eigenlijk de rijkwaliteiten en de ervaring helemaal niet voor. Maar… ‘I was living the dream’ en vloog op een hele grote roze wolk de Dakar door. En dat is nu nog steeds niet zo heel erg veel anders. Natuurlijk sta ik er wel heel anders in, maar nog steeds besef ik mij hoe bijzonder het is op dit niveau, met de besten ter wereld, deze uitdaging, de zwaarste rally ter wereld, aan te mogen gaan.

Wat voor mij ook heel motiverend werkt is de vraag ‘hoe kan het nog beter?’ Dag in dag uit ben ik daarmee bezig. Ik ben ervan overtuigd dat je nooit ‘klaar’ bent met leren en jezelf en het materiaal te ontwikkelen. En ondanks al mijn ervaring – of misschien juist wel dankzij – word ik door die mindset nog steeds ieder jaar beter.

En wanneer het dan echt even een keer iets minder gaat, want het gaat natuurlijk nooit alleen maar over rozen, dan heb ik altijd nog al die geweldige mensen om mij heen die mij dan wel weer weten te helpen en weten te motiveren.”

Living the dream…

9.
Wat is volgens jouzelf jouw grootste tekortkoming? En je sterkste punt?
“Phoe, daar heb ik er wel meer van, tekortkomingen. Maar ik mag van beide maar één ding kiezen? En het moet over Dakar gaan hè?

Dan ga ik toch voor mijn verkoop skills, of het gebrek daaraan. Ik hoor nu mensen denken ‘wat heeft dat nu met Dakar te maken?’ Nou, heel erg veel, want ik ben afhankelijk van sponsoren. 
Ik heb teamgenoten gehad die zich konden verkopen als wereldkampioen en nog geen deuk in een pakje boter konden rijden. Maar die wel op die manier mensen aan zich wisten te binden en ook veel sneller hun budget, en meer, voor elkaar hadden. Ik ben wat dat betreft misschien wel te bescheiden. Letterlijk en figuurlijk een ‘te’ nuchtere Tukker. Ik vind het niet bijzonder wat ik doe, ik beloof geen gouden bergen en al helemaal geen dingen die ik niet waar kan maken. Het enige dat ik kan zeggen is; kijk maar naar mijn verleden. Dat biedt nog steeds geen garantie voor de toekomst maar laat wel een heel goed en sterk patroon zien.

Mijn sterkste punt is mijn mentale gesteldheid. Ik heb een groot doorzettings- en relativeringsvermogen en kan de rust bewaren daar waar nodig, allemaal super kwaliteiten voor Dakar. En ik weet ondertussen dat, wanneer ik het moeilijk heb onderweg dat mijn concurrenten het nog veel moeilijker hebben. Neemt niet weg dat ook ik wel eens in situaties heb gezeten waarvan ik dacht ‘dit kan echt niet’ of ‘dit komt echt niet meer goed’. Maar daar zul je toch mee om moeten kunnen gaan.

Ik heb de dagen het liefst zo zwaar en moeilijk mogelijk. Er zijn heel veel rijders die prima motor kunnen rijden, maar hoe presteer jij als je niet meer weet waar je zit? Je concurrent je de hele dag zit op te jagen? Jij een technisch probleem krijgt? In een duinenpartij zit waar geen eind aan lijkt te komen? Jij door de vermoeidheid iets belangrijks bent vergeten, zoals tanken, eten of warme kleding? Maak jij onder druk of wanneer je in de problemen zit nog steeds de juiste beslissingen en keuzes? Dat is mijn ding en daar ben ik sterk in. En ik kan je garanderen, in Dakar loopt alles altijd net even iets anders dan je denkt en zou willen.

De dagen waar het kaf van het koren wordt gescheiden, dat zijn mijn dagen. Als het makkelijk is kan iedereen het.”

Liefde voor de woestijn. Duinen, zover als een mens maar kijken kan

10.
En, last but not least, what’s next?
“Ja, hè hè, dat vind ik dus een leuke vraag! Ik krijg steeds vaker de vraag wanneer ik ermee denk te stoppen? En dan denk ik; hoezo stoppen? 

Ik heb het gevoel dat ik nog maar net begonnen ben. Vorig jaar werd ik voor het eerst Wereldkampioen, wat dat betreft ben ik dus een laatbloeier. Maar ik heb echt juist de laatste jaren grote stappen vooruit weten te maken. Ik ben nu zoveel beter dan bijvoorbeeld 5 jaar geleden en nog steeds word ik ieder jaar beter en sterker.

Uiteraard heb ik de komende Dakar weer op het vizier staan in januari 2023. Daarnaast zit ik nu nog midden in het WK Baja seizoen waar ik de titelverdediger ben. De finale hiervan wordt in December in Dubai verreden. En zelfs in het WK Cross-Country Rally maak ik nog kans op de wereldtitel.

Dus… Ik ben er nog lang niet klaar mee en hoop jullie ook nog heel wat jaartjes te vermaken met mijn Dakar avonturen terwijl jullie aan de buis gekluisterd zitten!”

De zoete smaak van Victorie…

0 Read More

HUNGARIAN BAJA 2022

MIRJAM DERDE IN FIM-KLASSEMENT & WINNAAR DAMES-KLASSEMENT

Het was een heet, bloedheet weekend in Hongarije. Niet de meest ideale omstandigheden om een Baja World Cup te rijden. Mirjam bleek, uiteindelijk, alles toch perfect onder controle te hebben. Op de finaledag van de Hongaarse Baja daalde het kwik naar meer menselijke temperaturen. Er is een gezegde dat zegt dat ‘het venijn in de staart zit’ maar je kan in de proloog ook tijd verliezen… Mirjam verhaalt over haar Baja weekend:

“De proloog was 9 km lang. Naar aanleiding van mijn ervaringen vorig jaar had ik er dit keer heel bewust voor gekozen om op roadbook te gaan rijden.
Vorig jaar stond zowel de route als ook de gevaren slecht aangegeven en ik wilde niet in de proloog al verdwalen of onderuit schuiven. Helaas pakte die tactiek averechts uit. De aanwijzingen in het roadbook kwamen te kort op elkaar om echt snelheid te kunnen ontwikkelen waardoor ik tijd verloor met het navigeren/lezen van het roadbook. Uiteindelijk stond de route van de proloog redelijk goed aangegeven dus iedereen die ‘op zicht’ was gaan rijden zonder te navigeren had tijd gewonnen.

Ik eindigde als twintigste, zes seconden achter mijn Poolse concurrente Joanna (zestiende) en nog net tien seconden voor de nummer drie, de Tsjechische Kristyna. Er waren 34 deelnemers bij de motoren, onderverdeeld in 29 heren en 5 dames. Zo goed als mijn shakedown (laatste test voor de wedstrijd) voorafging, zo slecht verliep de proloog. Het was het allemaal ‘net niet’. Het rijden, het navigeren, dat moest anders zaterdag en zondag. Daar waar ik er vorig jaar al vrij snel voor koos om ‘op roadbook’ te gaan rijden besloot ik nu om ‘op zicht’ te gaan rijden. Daar hoort één belangrijke regel bij die je moet onthouden; ‘niet harder rijden dan je kijken kan’. Wanneer je je daaraan houdt moet het in principe goedkomen.”


Inhalen is één, afschudden twee…
“Ik had zaterdag een aantal rijders in te halen en met de temperaturen en droogte daar verwachtte ik nog wel het nodige aan stof. En inhalen is één, afschudden een tweede. Afijn, één probleem tegelijk, eerst maar eens mijn eigen tempo omhoog brengen zonder eraf te stuiteren, anders valt er ook niets in te halen.

Zaterdagochtend waaide het gigantisch. Dat kon nog wel eens gunstig uitpakken voor wat het stof/inhalen betreft. Al voor de start werd er gesproken over afzetlinten die los konden raken en pijlen die om konden waaien. Barry, een Engelsman die voor mij startte had een huurmotor zonder navigatie. Wij kennen elkaar en hebben al wel vaker tegen elkaar gereden. ‘Mirjam, nu met die harde wind, mochten er afzetlinten/borden weg zijn gewaaid en ik twijfel welke kant ik op moet dan kan het zijn dat ik jou voorbij laat, dan weet je dat vast.’ “Prima, maar dan heb ik nieuws voor je, ik was sowieso al van plan om je voorbij te gaan vandaag!” Maar goed, ook ik wilde ‘op zicht’ gaan rijden, dus in de basis zou er qua navigatie/het vinden van de juiste route weinig verschil tussen ons moeten zitten.

En ik heb het al vaker meegemaakt, maar zo snel als ik dit keer mijn ‘wedstrijdplan’ de prullenbak in heb gegooid, zo snel ben ik volgens mij nog nooit geweest. Al binnen een paar kilometer had ik door dat mijn ‘op zicht’ plan heel snel aan de kant geschoven moest worden. De afzetlinten waaiden inderdaad vrolijk met de wind mee, maar gaven geen hint meer welke kant wij op moesten. Net als vorig jaar waren er zo goed als geen pijlen te bekennen. Toen ik Barry in zicht kreeg duurde het zeker nog wel een kilometer of 10 voor ik echt kort genoeg achter hem zat om überhaupt over inhalen na te kunnen denken. En net voor ik de sprong door het stof wilde wagen loste het probleem zich vanzelf op. In het roadbook stond een afstap van een meter of twee gevold door een kruising die wij rechtdoor moesten rijden. En na de afstap was ik Barry ineens kwijt? Hè? Waar is hij gebleven? Er waren geen aanwijzingen daar, geen waarschuwingen, geen lintjes, geen pijlen. Ik keek om mij heen en zag hem rechts van mij rijden. Het pad waar wij opzaten was goed zichtbaar en draaide naar rechts, het pad welke wij moesten volgen liep rechtdoor en was slecht zichtbaar. Zonder roadbook aanwijzing kon je daar onmogelijk de juiste route pakken. Maar goed, Barry was ik kwijt, dat was de eerste. Ik was, in tegenstelling tot de proloog, goed aan het rijden en het navigeren was ook ‘spot-on’.

En dat is twee
“De volgende die ik in het vizier kreeg was een Hongaar met nummer 22, Péter. Ik kwam langzaam dichterbij en begon last van zijn stof te krijgen. Péter had wel een roadbook op zijn motor, maar keek ook duidelijk naar de afzetlinten. Want wat gebeurde er? Wij kwamen op een kruising waar het rechter pad met afzetlint was afgezet (niet inrijden dus) en over het pad rechtdoor wapperde ook een afzetlint. En dus sloeg hij linksaf. Ik minderde vaart en wilde ook afslaan, maar zag net op tijd (in mijn roadbook) dat we rechtdoor moesten. Dat afzetlint dat recht voor ons over het pad heen wapperde zat nog maar aan één paaltje vast. Deze hoorde het linker pad dus af te zetten, maar was aan één kant losgekomen waardoor het nu een heel ander beeld gaf. En dat was nummer twee…”

Navigeren was echt top
“De volgende die ik achteropkwam was mijn concurrente Joanna. Wij zaten zo rond kilometer 45 en hadden net daarvoor een heel pittig stuk route gehad. Ik besloot even een paar minuten achter Joanna te blijven, wat te drinken, op adem te komen, te kijken wat haar sterke en minder sterke punten waren en dan ‘erop en erover’ te gaan. Ik wilde niet dat zij de kans zou krijgen om bij mij aan te pikken. En nog voor ik wat kon drinken of op adem kon komen was ik haar kwijt. Echt kwijt, ik zag haar ineens niet meer. We moesten schuin rechts, schuin links en haaks links. En zij is wel schuin rechts gegaan, maar daarna in iedere geval niet nog twee keer links. Dus niks even op adem komen en wat drinken, gelijk het gas erop en er vandoor. Verder ben ik niemand meer tegengekomen. Na de eerste ronde hadden wij 40 minuten ‘service’. Henkjan liep de motor na en ik kon snel even wat eten, drinken en uitslagen bekijken. Vijftiende, mooi, dat lijkt er meer op, maar soepel ging het niet. Mijn navigeren was echt top, maar het was heel moeilijk een ritme te vinden. Het was, snel, langzaam, makkelijk, moeilijk, greppels, stenen, gaten, jumps. Echt wel een technische Baja met bovengemiddeld gevaar door de vele stenen, gaten en greppels waar je heel goed op moet letten. Eén keer op een verkeerd moment op je roadbook kijken en je ligt eraf.”

  

Moeilijk om ritme te vinden
“Daarna volgende ronde twee en na ronde twee had Henkjan 1 uur en 20 minuten om de motor na te lopen voor ik deze weer in het parc-fermé moest zetten. ‘Hé, je hebt goede zakengedaan vanmorgen.’ Ja gelukkig wel, ik heb geluk gehad met het stof/inhalen en ben mooi wat plaatsen naar voren geschoven. ‘Ja dat klopt; zevende’. Zevende? Nee, vijftiende. ‘Nee, zevende. Niet alleen zijn er heel veel rijders fout gereden vanmorgen, er zijn er ook nog een flink aantal die op die manier waypoints hebben gemist en een tijdstraf hebben gekregen. Je staat nu zevende overall (quads, motoren, nationaal en internationaal), eerste bij de dames en derde overall bij de FIM (WK) mannen’!

   

Kijk, dat tikt aan! Henkjan ging aan het werk en ik dook in de uitslagen. Een WK podium bij de mannen, dat zou mooi zijn. Met nog 2 rondes van 68 km te gaan op zondag zag het er goed uit. Ik had een degelijke voorsprong op de nummer 4 en een evenzo grote achterstand op de nummer 2. De conclusie was; erop blijven zitten, heel houden en uitrijden.”

Wederom volle mep WK-punten binnengesleept
“Zondag reden we een deel van de route van zaterdag, maar dan in tegenovergestelde richting. En daar waar het zaterdag echt lastig was om een goed ritme te vinden, vloog ik er zondag overheen. Een heerlijke afsluiter. En zo mocht ik zondagavond twee prijzen in ontvangst nemen; als winnaar van het damesklassement én als derde in het overall FIM WK klassement. Mijn eerste (en waarschijnlijk enige) ‘mannenpodium’, dankzij mijn navigatie skills!
Na het podium was het gelijk motor inladen en rijden.”

Goede organisatie
En last-but-not-least een groot compliment voor de organisatie! Daar waar de organisatie vorig jaar zo hier en daar echt nog wel wat steken lieten vallen, hadden ze dit jaar alles strak geregeld! Geen vertragingen, geen afgelastingen, niets.
Gewoon een goed georganiseerd, WK-waardig en geslaagd evenement! Wat mij betreft; volgend jaar weer!

 

 

0 Read More

MIRJAM WINT BAJA DO OESTE 2022

Testen in Spanje en dan richting Portugal
Na twee goed verlopen trainingsdagen in Spanje voorafgaand aan de eerste baja van het seizoen voor Mirjam verliep de proloog wat stroef. De proloog was slechts vijf kilometer en dus niet echt tijd om er even ‘in te komen’. Het parcours bestond uit veel kort draaiwerk tegen een helling met een gladde ondergrond. Mirjam probeerde te pushen en wilde net iets te veel, dat werkte averechts. Maar ja, wil je een goede startpositie, dan moet je daar all-in zonder brokken te maken. Mirjam vertelt:

 

Gedeelde smart?
“Het parcours was redelijk safe met uitwijkmogelijkheden zonder dat je gelijk op een boom of in een muur zit. Slechts twee aandachtspuntjes; één daarvan was een hairpin bocht (180 graden terug) na een lang recht stuk dat afliep. Tijdens de verkenning vroeg ik mij al af of de buitenwal van de bocht het zou houden wanneer ik die nodig zou hebben. Mijn conclusie was van wel. De praktijk wees anders uit. Ik begon voor de bocht te remmen, maar gleed net zo hard door. Ik liet hem de wal inlopen, maar eindigde uiteindelijk aan de andere kant van de wal buiten de baan. Op zich niets bijzonders, maar ik heb daar zeker een seconde of vijf à tien verloren. Ik baalde van mijn rijden, maar kwam er in het bivak gelukkig al snel achter dat ik daar niet alleen in was. Het grootste deel van de rijders bleek het er moeilijk mee hebben gehad. Iets met gedeelde smart…”
De klassering viel haar niet tegen, ze behaalde een 28e positie, 32 seconden voor haar directe concurrente; de Poolse Joanna. De Poolse is regerend Europees Baja en Enduro kampioen én momenteel de leidster in het klassement van het WK Baja.

Mirjam vertelt verder:
“De eerste dag was het ontzettend warm. We hadden twee specials die gezamenlijk uit drie delen bestond. SS1 (eerste special) bestond uit 82 km tot aan de tankstop en daarna nog eens 62 km tot aan de finish. De tweede special (SS2) was nogmaals de eerste 82 km van SS1.
Tussen SS1 en SS2 zat een drie uur durende service stop. Ik had een uur nodig om er te komen, mijn monteur Henkjan een half uur om te tanken en de motor na te lopen en daarna begon het wachten. Ik had nog 1 ½ uur over voor de start van SS2…

Het was 39 graden en we zaten daar zonder schaduw of koelbox die zulke temperaturen aankon. En toen het eindelijk bijna zover was werd de start uitgesteld. Er waren drie SSV’s op de route in de problemen gekomen en die blokkeerden de route. Zij moesten eerst geborgen worden voor wij aan onze tweede special konden beginnen. Uiteindelijk werd de start nog eens 1 ½ uur opgeschoven. ‘s Ochtends had ik een degelijke special gereden, ik zat er lekker op, in tegenstelling tot de proloog. Door het ‘gebrek aan grip’ was het wel constant corrigeren en hard werken.”

Traction control
“De eerste special heb ik gereden zoals ik altijd rij, de tweede op advies van een oude monteur van mij – Marcel bedankt – met de ‘traction control’ aan. Nu weet ik niet of het daardoor kwam of doordat ik de route de tweede keer dat ik erover kwam wat meer ‘vertrouwde’ dan de eerste keer ‘s ochtends, maar ik reed de tweede keer wel drie minuten sneller.”

 

Mooi gevecht
“Ik zat in een mooi gevecht met zowel een aantal heren vóór als àchter mij. De hitte en de lange dag werkten in mijn voordeel. Eén van hen zat ik vorig jaar ook al achteraan te vangen, zonder succes. Maar, dit keer heb ik hem eindelijk een keer mogen pakken ook al was het maar met een paar seconden. Een andere rijder verremde zich en reed een greppel in, hij was oké, zijn motor niet meer, dus ook hem was ik kwijt.

Bleef er nog één over. Ik kwam hem in de tweede special voorbij waar hij het duidelijk niet mee eens was, want het duurde niet lang voor hij mij weer inhaalde. Ik weet dat ik dan even geduld moet hebben, want dit soort heren gaan boven ‘hun kunnen’ rijden en rijden zich vanzelf over de kop. En zo geschiedde. Op een bepaald moment kon hij het tempo niet meer vasthouden en begon steeds meer fouten te maken. En dat was voor mij het moment om ‘erop en erover’ te gaan. Inhalen, stof maken en afstand nemen. En ook hem heb ik niet meer terug gezien!”

De laatste dag was een prachtige afsluiter!
“Helaas nog wel een keer fout gereden en daardoor tijd verloren. De route was niet altijd even duidelijk; twee pijlen voor een afslag, één, geen…? Geel afzetlint gespannen over het pad welke je niet moest nemen.  Maar wanneer er dan geen pijlen staan en één van de rijders voorin het deelnemersveld door een remfout door het lint heen rijdt, komt de rest in de problemen. Wanneer er dan duidelijke pijlen staan is het geen probleem, maar die waren dus niet consequent aanwezig.   

Bij een geneutraliseerde zone waar een bord had moeten staan die er niet stond, heb ik behoorlijk geluk gehad; ik kwam een 30km zone uit, ging weer op het gas en zag de rijder die voor mij was gestart heel relaxt rechts langs de kant staan, zittend op zijn motor. En ineens dacht ik ‘oh… er was vandaag ook nog iets met een aantal geneutraliseerde zones i.v.m. spoorwegovergangen?’. En ik was net een spoor overgekomen. Zou dat hier zijn? Geen waarschuwing, geen bord, alleen een tijd af te lezen op mijn tracking-systeem die net ‘einde 30’ had aangegeven. Ja dat zal dan wel. Het was de eerste van vier neutralisatiezones die dag.”

Uitdaging aanvaard
“Toen de rijder voor mij weer mocht rijden, kon ik zien (uitrekenen) dat hij op mij was uitgelopen en ook al wel behoorlijk. Net voor mijn eigen vertrek kwam de rijder die achter mij was gestart aanrijden. En hij was op mij ingelopen. Slechts 15 seconden op 40 kilometer dus daar dacht ik nog wel iets aan te kunnen doen, daar wilde ik het niet bij laten zitten. En hij ook niet. De uitdaging stond. Bij de volgende neutralisatie had ik alweer 10 seconden teruggepakt en bij de derde neutralisatie was het gedaan met hem. Hij was onderuitgegaan en had nog eens 45 seconden verloren. Ik had met het ingaan van de laatste 10 km 40 seconden voorsprong en die ging ik echt niet meer weggeven!”

Winst en volle mep WK-punten!
“Los van de ‘gebruikelijke’ uitdagingen onderweg zat het gevaar vooral in de wijze waarop de route en de gevaren werden aangegeven, of beter gezegd, niet stonden aangegeven. Ik heb gelukkig geen gekkigheid meegemaakt en strak gereden.”

De eerste 1000 km, bijna dan, staan op de teller! Op naar de volgende!

0 Read More

WINNAAR WOMEN’S TROPHY & TOP 50 NOTERING ALGEMEEN

Dat was een mooie en zware laatste etappe

Mirjam is bijna verbaasd: “Die laatste etappe! Dat had ik niet gedacht maar daar hebben we, allemaal geloof ik, nog heel erg van genoten. Gisteren had ik natuurlijk veel tijd verloren en ook nog eens straftijd moeten incasseren waardoor ik vandaag verder achter in het klassement moest starten.
Daardoor dacht ik dat ik de onderlinge strijd die ik met een paar teamgenoten had wel kon vergeten. Maar… het voelde zo lekker vandaag – ondanks mijn schouderblessure – dat ik er nog maar eens een keertje echt voor ben gaan zitten! En… uiteindelijk was ik ze alle twee nog weer de baas ook!”

Groeiproces

Mirjam heeft ontzettend genoten van het rijden, de special stages, het team, de motor en haar teamgenoten. “Mijn voorbereiding was supergoed en daardoor krijg je een heerlijk gevoel van zelfvertrouwen. Ik ben gegroeid, als mens en als rijder. Je weet dat het klopt, je weet dat je voluit kan gaan. Andere motorrijders die normaal gesproken een tandje te snel zijn maar waarvan je nu voelt; yes, ik kan dat bijhouden.”

 

Tak-Tak-Tak

Het is een rally waar Mirjam met trots en een heel goed gevoel op terugkijkt. “Ik heb gewoon een hele goede rally gereden, ik heb het met het rijden zo naar mijn zin gehad, ik heb er echt van genoten. Het is zo fijn als alles klopt, dat gevoel van ‘tak-tak-tak’, alles loopt zoals het hoort en dat m’n motor doet wat ík wil, op het moment dat ík dat van hem vraag!”, omschrijft Mirjam haar negende Dakar. Beetje jammer dan toch van het minpuntje; het grieperige gevoel. Het vroeg veel energie om te herstellen.

Maar, het beste medicijn is de prachtige medaille en de Women’s trophy die ze morgen mee naar huis neemt.
En nu is het eerst tijd om samen met het gehele HT Rally Raid Team een hapje te gaan eten en lekker bij te kletsen.

 

Startnummer #40 – Mirjam Pol
Twaalfde etappe: 62e
Overall: 49e
Women’s Trophy: 1e

0 Read More

Recente berichten

Gallerij

0