Nieuws – Mirjam Pol

BE A VOICE,
NOT AN ECHO

BLIK ACHTER DE SCHERMEN OP 1,5 METER

Een blik achter de ‘Dakar’ schermen geven… Mits je je maar goed voorbereid en aan de huidige Corona regels houdt.
Ik mocht onlangs mijn ‘Dakar’ verhaal delen met de leden van ondernemersvereniging T40, bij mijn sponsorpartner ChromeBurner in Nieuwkuijk.
Ik nam ze mee in een al 15 jaar durend avontuur, van mijn eerste Dakar in 2006 in Afrika, via een decennium aan Dakars in Zuid-Amerika, naar de laatste editie in Saudi-Arabië.

En dat alles coronaproof…

       
0 Read More

MIRJAM OP VIER WIELEN

Onlangs kondigde Mirjam aan dat zij in januari 2021 niet met haar motor aan de start zal staan van de Dakar rally. “Met pijn in mijn hart heb ik deze beslissing moeten nemen, de Dakar is toch dé rally waar ik elk jaar naartoe werk. Maar goed, nu gebruik ik deze periode om voor de nabije toekomst een goed meerjarenplan neer te zetten en daar de juiste ondersteuning bij te zoeken”, legt Mirjam uit.

Navigator in buggy
In september reed zij, naar wat later bleek de enige internationale rally van dit seizoen, de Breslau rally. Door het covid-19 virus vervielen andere wedstrijden. Mirjam: “ik ben een sporter die een doel nodig heeft om scherp en gemotiveerd te blijven. Wat dat betreft is dit een moeilijk jaar.

Maar toen kreeg ik, gelijk na de Breslau, een belletje van de Nederlandse buggyrijder Kees Koolen ‘Mirjam, ik zoek nog een navigator voor enkele wedstrijden en ik zat aan jou te denken, lijkt dat je wat?’

Nu ben ik al wel vaker gevraagd te navigeren in trucks of auto’s maar telkens kwam het agenda-technisch niet uit of leek mij de rijder/navigator combinatie niet de juiste. Maar Kees, dat voelde gelijk anders. Ik ken hem al jaren, een ervaren Dakarman waar ik in 2009 zelfs samen mee in één team heb gereden, beiden op de motor.”

Mirjam staat al sinds jaar en dag bekend als de beste Nederlandse navigator bij de motoren. En zo kwam Koolen uiteindelijk ook bij haar terecht.
Koolen: “Ik heb goede ervaringen met motorrijders als navigator. Mirjam ken ik al heel lang, ik weet dat ze nooit fout rijdt.”

Indrukwekkende palmares Kees Koolen
Koolen is de enige deelnemer ter wereld die in alle vijf klassementen de Dakar wist te finishen, respectievelijk op de motor, in de auto, op de quad, in de truck en in de SSV-klasse.

De Can-Am Maverick X3 waar Koolen het WK én ook de Dakar mee rijdt, is volgens Kees wellicht een kleine auto om te zien maar supersnel en heel comfortabel waardoor je er gevaarlijk hard mee kan rijden.

Vuurdoop
Enkele weken geleden beleefde Mirjam haar vuurdoop als navigator naast Kees Koolen in de Can-Am Maverick X3. De combi Koolen/Pol bleek prima te werken en samen hebben zij ondertussen ook een wedstrijd in Spanje gereden. In hun eerste wedstrijd wisten zij het podium te behalen, in Spanje een top vijf-klassering ook al finishten zij daar uiteindelijk niet met vier maar met drie wielen. Beiden gaan voor het hoogst mogelijke resultaat, ook als er onderweg een wiel afbreekt.

De smaak te pakken

Mirjam: “Als reserve-navigator voor Kees wilde ik de Baja Portalegre graag finishen omdat het team nog steeds een goede positie heeft in het Baja-wereldkampioenschap.” De Baja Portalegre 500 is voor Kees Koolen een belangrijke wedstrijd voor zijn positie in de WK-stand, waar hij tweede staat.

Technische special met écht stuurwerk
Helaas kreeg de Can-Am na 20 km problemen met de koppeling en kwam de snelheid niet meer boven de 100km. De special was niet te vergelijken met de grote waterpoel van de dag daarvoor, een stuk droger. “Het zonnetje scheen vandaag en dit was echt een special voor Kees, technisch en met echt stuurwerk. Uiteindelijk zijn we in deze special als 16de geëindigd en 13de algemeen. Dus finishen is gelukt!’, aldus Mirjam.
Tevreden over tijdelijke samenwerking
Beiden kijken tevreden terug op de tijdelijke samenwerking. Mirjam ruilt haar ‘kantoor’ van de buggy weer in om zich weer te storten op het motorrijden en het meerjarenplan voor haar rallycarrière. Kees gaat zich, samen met vaste navigator Jurgen van den Goorbergh concentreren op de laatste wedstrijden voor het WK en natuurlijk de Dakar rally in januari 2021.

Verlaat Mirjam nu de motorwereld om als bijrijder te gaan navigeren?
“Nee hoor. De samenwerking met Kees is goed bevallen en wie weet kan ik vaker invallen als navigator, maar ik ben en blijf een motorrijder in hart en nieren”, aldus Mirjam.

0 Read More

BRESLAU RALLY 2020

Mirjam won vorig jaar de Breslau rally 2019 en mocht dit jaar, met startnummer 1, de rally openen. En dat blijft bijzonder. Ze heeft dat ondertussen wel vaker gedaan maar het blijft geweldig om als eerste de route op te gaan. Geen spoortjes, geen hints, alleen jij en je roadbook. Voor veel rijders een nachtmerrie maar Mirjam vindt het ondertussen een prachtige uitdaging. Er staan geen sporen, jij bent de eerste en jij moet het spoor trekken.

“Gezien het deelnemersveld schatte ik iedere dag top 10 te moeten kunnen rijden met klasseringen tussen een 5e en 10e plaats. Een vijfde plaats wanneer het allemaal mee zou zitten, een tiende wanneer het tegen zou zitten. Er was een serieus deelnemersveld en net als afgelopen jaar zag ik in Andrius (uit Litouwen) mijn grootste tegenstander. Vorig jaar was hij ook  aanvoerder van het klassement, totdat technische problemen hem parten gingen spelen en hij in het klassement wegzakte”, aldus Mirjam.

Dag 1
Mirjam vertelt verder over haar Breslau Rally: “Dag 1 hadden wij 2 specials, de eerste van 73 km die ik van begin tot eind op kop heb gereden. De tweede special (53 km) maakte ik aan het eind een klein navigatiefoutje en zag toen nog net Andrius voorbij glippen. Maar ik kwam tevreden als tweede aan de finish. De route openen kost tijd en had verwacht in de eerste special al door een aantal heren ingehaald te worden.

Dat gebeurde niet en ook in de tweede special kwam alleen Andrius mij voorbij. Mijn rijden was nog een beetje roestig, maar qua navigeren zat ik er al wel gelijk lekker in. Uiteindelijk werd ik negende en voor mij op een eerste dag is dat niet verkeerd. Meestal verbeter ik mij daarna alleen nog maar.

Dag 2
Dag 1 en 2 leken op elkaar, bosrijke specials op harde ondergrond, soms wat glad, boomwortels en zo hier en daar een steen. Specials meer geschikt voor enduro-motoren, niet voor zware rallymotoren. Er waren iedere dag meerdere specials en die werden gescheiden verreden. Meestal gingen de motoren, quads en trucks in de ochtend naar special 1 en de auto’s en SSV’s naar special 2. ’s Middags was het dan andersom.

Maar vooral met de middag specials was ik niet heel erg blij. Daar lagen dan al diepe sporen, boomwortels die naar boven waren gekomen, dikke keien, enz. Ook had het niet veel meer met navigeren te maken. 95% Van de route kon je gewoon de sporen volgen die de auto’s en trucks daarvoor al neer hadden gelegd. Dat maakte ’s middags minder interessant qua navigeren en ik vond het vooral ook een stuk gevaarlijker. Maar toch is het wel voor onze eigen veiligheid, die gescheiden routes. Vooral voor de motorrijders achteraan.

Dag 3
Dit was de eerste dag dat ik echt lekker op mijn motor zat. En dat had grotendeels met de specials te maken. In tegenstelling tot de dagen daarvoor bestonden de specials voor het grootste deel uit zand en bredere paden dan de dagen daarvoor. Prachtige specials voor de rallymotor dus.

De gemiddelde snelheid ging ook van 50 km/u op dag 1 en 2 naar 77 km/u op dag 3. En dat is gemiddeld, dan moet je nog behoorlijk doorrijden om dat te halen. Helaas (voor mijn gemiddelde snelheid) kwam ik een paar kilometer voor het eind Michael, een andere Nederlander tegen. Hij stond boven op een heuvel te signalen dat ik langzamer moest rijden en op moest passen. Hij hield zijn arm op een wat ‘vreemde’ manier vast en ik dacht gelijk ‘dat is niet goed’. Ik reed de heuvel over en zag zijn motor dwars op het pad liggen. Ik heb daar mijn motor aan de kant gelegd en die van hem van het pad gehaald en tegen een boom gezet. Michael kwam naar beneden lopen en was verder goed aanspreekbaar. Net na het heuveltje zaten twee gevaarlijk diepe gaten. Hij is met zijn voorwiel in één van beide gaten terechtgekomen en over de kop geslagen en dacht zelf zijn sleutelbeentje gebroken te hebben. Hij had zijn alarm al ingedrukt en hij gaf aan dat ik verder niets meer voor hem kon doen, ik vond hem verder ook gewoon ‘normaal’ qua reageren en antwoorden en dus ben ik maar weer gegaan.

Nacht etappe
Na de twee eerste specials die dag moesten wij ons verplaatsen naar het tweede bivak waar ook de nachtetappe plaats zou vinden. Vorig jaar zag ik daar heel erg tegenop, dit jaar zag ik er echt naar uit. En volgend jaar zie ik er opnieuw tegenop… Wat een ellende dit jaar…

Het begon al met een extra ingelaste briefing. De laatste dagen reden wij hoofdzakelijk op militair terrein. We kregen van een Poolse militair te horen dat ze de oefening waar ze mee bezig waren stil hadden gelegd voor de rally, maar dat de manschappen zich nog wel met hun materiaal konden verplaatsen. Dus pas op voor gecamoufleerde vrachtwagens, 4×4’s en tanks en de route.

Daarnaast konden er nog ‘objecten’ liggen, dus wanneer wij iets zouden zien, dan moesten wij stoppen, anderen daarvoor waarschuwen en bellen met de organisatie om de coördinaten door te geven. Ik vond het geen fijne gedachte en vond het ineens ook niet meer zo leuk om vooraan te rijden. Ik was ’s morgens 3e geworden en zou dus ook als 3e motor de nachtetappe ingaan. Na vorig jaar het gebrek van een goede helmlamp te hebben ervaren had ik er voor dit jaar een gekocht. Ik wilde er echt voor gaan zitten en dacht een goede nachtetappe te kunnen rijden.

Die gedachte verdween als sneeuw voor de zon, ik had twee extra lampen op mijn motor en 1 op mijn helm, maar zag helemaal niets door het stof van mijn voorganger. Ik had zoveel verlichting dat het weerkaatste op het stof. Dat is als rijden in dichte mist en dan het grote licht erop zetten. Ik heb van alles geprobeerd, extra lamp 1 uit, extra lamp 2 uit, hoofdlamp uit, oh nu heb ik alleen nog maar de standaardverlichting van mijn motor en zie ik bijna niets meer. Dan maar weer een lampje aan, enz. Het hielp uiteindelijk allemaal niets. Op kilometer drie zat er een groep fotografen die een vrachtwagen in tegengestelde richting naast het pad hadden gezet met alle mogelijke verlichting aan. Ik werd compleet verblind, moest daarna gelijk rechts en heb die afslag nooit niet gezien omdat ik vrij druk was met het vervloeken van de fotografen in het voorbijgaan.

Er lagen mega diepe sporen! Nóg dieper dan de vrachtwagensporen waar wij al zo’n hekel aan hebben. Het waren tanksporen. En zolang die maar in de lengte richting of haaks op de route liggen maakt het nog niet zoveel uit, maar een enkele keer lagen ze er ook schuin in en dan was het echt op het laatste moment, armen strekken, kont naar achteren, motor klemmen, voorwiel liften, gas erop en indien nog tijd over kon een schietgebedje ook geen kwaad om daarna maar te zien waar het schip strandde.

De nachtetappe was 59 km en rond kilometer 11 ging er voor het eerst deze rally echt hard af. Een klassiek gevalletje van; wat je niet ziet aankomen kun je ook niet ontwijken… Ik kwam met mijn voorwiel in een greppel (of tankspoor, dat weet ik niet) en werd zijwaarts van mijn motor geslingerd. De klap was hard op mijn schouder/hoofd/linkerkant en ik was heel even wat gedesoriënteerd, maar stond al snel weer naast mijn motor. Ik had overal zand, in mijn helm, in mijn bril, onder mijn jas, enz. En mijn helmlamp was uitgevallen, dat was wel echt een domper voor het navigeren. En ik baalde er nog meer van omdat ik hem net nieuw gekocht had. Na 11 km al vernield, hoe krijg je het voor elkaar…

Toen was ik er klaar mee en ben ik een tandje zachter gaan rijden. Bij moeilijke situaties gewoon even stil gaan staan en kijken en net iets minder hard rijden om verder valpartijen te voorkomen. En wat schetste mijn verbazing, niemand die mij inhaalde. Sterker nog ik kwam ook nog een motor en quad tegen die voor mij gestart waren, de weg waren kwijtgeraakt en achter mij aanreden naar de finish. Ik kwam uiteindelijk als tweede aan de finish en bleek de volgende ochtend de nachtetappe gewonnen te hebben. Hoe vreemd kan het gaan…

Dag 4
De volgende ochtend ging ik niet echt lekker van start. Vaak voel je de dag na een valpartij pas echt hoe hard een klap geweest is. Niets ernstigs, maar gekneusd aan alle kanten. Na een half uur begon het wat beter te lopen, maar tot overmaat van ramp klapte ik aan het eind van de eerste special nog in een diep gat, werd van mijn motor geworpen, maar wist me nog net aan mijn stuur vast te houden en viel na een handstand op het stuur terug op mijn motor. Technisch gezien ben ik dus niet gevallen, maar de klap was hard en ik dacht heel even mijn enkel gebroken te hebben. Kort daarna raakte ik letterlijk en figuurlijk het spoor bijster. Ik zag het gewoon niet meer. Ik heb ongeveer 25 minuten rondjes lopen draaien en zelfs tot 2x toe op het punt gestaan waar ik af moest slaan, maar ik zag het gewoon niet, totdat ik langs de route stond te kijken naar alles wat voorbijkwam en er ineens iemand afsloeg.

Tussen de eerste en tweede special die dag zat ruim 2 uur pauze. En daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt. Ik ben teruggereden naar het bivak, heb daar wat gegeten, even gezeten en opgeladen voor de tweede special. De pijn in mijn enkel zakte gelukkig wat af en voelde ‘stabiel’ (in ieder geval niet gebroken) en uiteindelijk heb ik mij in de tweede special nog weten te herstellen en de schade van die ochtend nog enigszins weten te beperken met een 10e  plaats.

Dag 5
De laatste dag startten wij op volgorde van het algemeen klassement. Ik stond zesde met 13 minuten achterstand op degene voor mij en 40 minuten voor op degene achter mij. Normaal gesproken zijn die gaten te groot om nog iets te kunnen veranderen in het klassement.
Een beetje teleurstellend, ik was zesde en had vijfde kunnen staan als ik er in de nachtetappe niet was afgegaan en ik de volgende ochtend niet had verknald. Maar goed, ik had gezegd tussen de 5 en 10, dus 6 viel wel binnen de marge.
Andrius had de hele rally in het algemeen klassement eerste gelegen en ging de laatste etappe in met een voorsprong van iets meer dan 2,5e minuut. Het was onze langste special, 121 kilometer aan één stuk. Ik reed goed en kwam onderweg een paar keer rijders tegen die voor mij gestart waren en aan het zoeken waren. Het was ingewikkelde navigatie, maar zeker wel te doen. Een paar keer heb ik ook stilgestaan, heel even goed kijken en dan weer verder. Dat heeft mij uiteindelijk de derde plek opgeleverd!
Toch een mooie afsluiting, 3e in de laatste special. Toch was ik wel een beetje teleurgesteld in mijn einduitslag. Ik was echt voor die vijfde plaats gegaan, ik had nog een minuut of 8 á 9 goed gemaakt op de persoon voor mij, maar dat was net niet genoeg om er nog aan voorbij te gaan.
Andrius verloor letterlijk en figuurlijk wederom de rally door technische problemen. Op de laatste dag nog wel. De hele rally het klassement aangevoerd en dan gaat de laatste dag zijn navigatie kapot, heel sneu. Twee keer duidelijk de beste, maar twee keer niet op de hoogste trede, ook dat is rally. Ik hoop voor hem dat drie keer scheepsrecht is maar… mocht ik volgend jaar weer deelnemen aan deze rally, dan ga ik er natuurlijk alles aan doen om zelf weer op die hoogste trede te komen.

We waren gefinisht, maar de rally bleek toch nog niet ‘echt’ voorbij. Een dag later, onderweg naar huis zat ik de uitslagen nog eens te bestuderen; de rijder voor mij waar ik de laatste dag nog 8 á 9 minuten op was ingelopen had een waypoint gemist. En daar staat 5 minuten penalty voor.

En… daarmee eindigde ik niet op de zesde, maar op de vijfde plaats! Op 45 seconden voor de nummer zes! Jammer van de valpartij, maar al met al geen slechte rally!

                                                

0 Read More

Interview Mirjam:

MIRJAM POL SCHUIFT DEELNAME DAKAR DOOR NAAR 2022

Afgelopen januari noteerde Mirjam in Saudi-Arabië haar allerbeste notering in haar carrière als deelnemer in de Dakar rally. Ze finishte als tweede Nederlander en werd 41ste in het algemeen klassement, een bijzondere prestatie. In haar bagage nam ze echter niet alleen mooie verhalen en herinneringen mee. Dit jaar verloor Mirjam tijdens de Dakar rally twee geliefde collega’s. En dat hakte er best wel in. Waar staat Mirjam nu, in de herfst van dit, door het covid-19 virus overheersend, jaar?

Hoe verwerk je een Dakar rally met zó veel ups en downs?

“De passie voor onze sport is groot en we kennen allemaal de risico’s van het rallyrijden. Soms word je weer keihard met je neus op de feiten gedrukt en dan liggen vreugde en verdriet ineens heel dicht bij elkaar. Het succes dat je het ene moment zo intens voelt, kan het andere moment verdwijnen als sneeuw voor de zon. Dan wordt alles weer in perspectief gezet, zeg maar.”

Zij maakte even pas op de plaats en nam de tijd om de gebeurtenissen in de zwaarste rally ter wereld te evalueren en een plekje te geven. “Men vergeet wel eens hoe zwaar en moeilijk de Dakar is. Als je uiteindelijk die medaille in ontvangst mag nemen omdat je de rally hebt uitgereden, dan heb je eigenlijk gewoon gewonnen. Je hebt twee weken afgezien; de fysieke en mentale pijn, je eigen onzekerheid, de kracht van de natuur en zoveel meer overwonnen. Als je dan heel dicht bij het verlies staat van twee vrienden in de rally, is de waarde van die medaille nog veel waardevoller. En het betekent niet dat ik de pijn niet voel, integendeel. Voor mij is sterk zijn; de pijn voelen, begrijpen en accepteren. Dan kan je weer verder. Uiteindelijk kom ik ook hier weer sterker uit.”

En nu, wat zijn jouw plannen?

“Het coronavirus heeft alles op z’n kop gezet. Mijn theatervoorstelling ging niet door, geen presentaties in mijn agenda, testen van het materiaal was niet mogelijk en natuurlijk ook geen motortrainingen en wedstrijden. Pas eind juli heb ik mijn eerste trainingsweek kunnen rijden. De start van de Dakar bereiken in januari vergt heel veel voorbereiding en planning. Voor mijn sponsoren heb ik niet kunnen betekenen wat ik graag had willen betekenen voor ze. En dat terwijl het voor iedereen, ook zakelijk, een hele onzekere tijd is.

Motorrijden zit in mijn bloed maar soms moet je eerlijk zijn naar jezelf en anderen. Op een gegeven moment moeten er afspraken en inschrijvingen bevestigd worden, betalingen gedaan worden en dan komt het moment om duidelijkheid te scheppen. Er zijn zoveel mensen bij mijn deelname aan de Dakar rally betrokken. Daarom heb ik, in goed overleg, besloten mijn Dakardeelname door te schuiven naar 2022. Die beslissing geeft meer lucht voor iedereen. En, wie weet komt er wel iets op mijn pad waardoor ik toch zijdelings betrokken ben bij de Dakar in januari?”

Titel Breslau rally verdedigen

Ze werkt nu aan een meerjarenplan voor de nabije toekomst. “Ik heb goede hoop dat, midden september, de Breslau rally in Polen weer verreden kan en mag worden. Vorig jaar heb ik tot op de laatste kilometer keihard gevochten om deze internationale rally te winnen. Hoe mooi zou het zijn als ik deze titel mag verdedigen?”

De Breslau rally vindt plaats van 15 t/m 19 september 2020 in Polen.

0 Read More
0