Nieuws – Mirjam Pol

BE A VOICE,
NOT AN ECHO

YES! THIS GIRL IS ON FIRE!

MIRJAM WINT OVERTUIGEND WOMEN FIM BAJAS WORLD CUP 2022
Met de overwinning van de Dubai International Baja 2022 in het damesklassement sluit Mirjam het jaar op uitzonderlijke wijze af: Elke wedstrijd waar zij aan deel nam, over de gehele wereld, wist ze te winnen! En dat doorzettingsvermogen leverde haar maar liefst twee wereldtitels op.

UITZONDERLIJK: TWEE WERELDTITELS IN ÉÉN JAAR
“Ik ben oprecht blij dat het me gelukt is om deze wereldtitel te prolongeren. Het was een pittig jaar maar uiteindelijk kijk ik met erg veel genoegdoening terug op alle wedstrijden.”

Het besef dat zij toch echt wel een uitzonderlijke prestatie heeft neergezet dit seizoen, begint langzaam tot haar door te dringen. Hoe dat voelt, Mirjam?
“Eh, ja… ik probeer het te beseffen; Dakar gewonnen, Wereldkampioen Rally Raid en nu ook nog Wereldkampioen Baja. Als je het zo achter elkaar uitspreekt, word ik er eigenlijk wel stil van. Het gaat ook echt niet zo makkelijk als het nu lijkt. Letterlijk, bloed, zweet en tranen en af en toe een behoorlijke dosis vertwijfeling heeft het gekost. Toch ben ik blij dat ik nooit heb opgegeven, dat staat niet in mijn woordenboek!”
0 Lees verder

DUBAI INTERNATIONAL BAJA 2022

MIRJAM WINT DERDE FIM BAJA WORLD CUP WEDSTRIJD

Mirjam had het druk in de week dat ze in Dubai zat. Hoofddoel daar was om de Dubai International Baja 2022 te gaan rijden maar nam gebruik van de gelegenheid om te testen in de machtige zandduinen. Ze zat er alleen, zonder haar toegewijde Henkjan Somsen -steun en toeverlaat tijdens wedstrijden- en die heeft ze best gemist. Toch wist ze haar focus te houden op haar doelstellingen. Mirjam doet verslag:

 

“Zoals gebruikelijk waren het weer lange dagen en ik miste in veel gevallen Henkjan. Zelf achter het stuur in de auto, zelf alle tijdschema’s driedubbel checken, zelf inkopen doen, maar vooral zelf aan ieder detail denken zonder enige back-up. Zo regelde ik voor de wedstrijddagen toch voor de zekerheid ‘wake-up calls’ in het hotel. Want wat als mijn wekker niet afgaat? Of ik erdoorheen slaap? Dan is het ‘weg kampioenschap’. En de dag even doornemen -zowel vooraf als achteraf-, even sparren met iemand die het spelletje ook snapt en zowel op tactisch als technisch gebied kan bijdragen, het zat er deze keer helaas niet in.”
Mirjam heeft zich in Dubai aangesloten bij het SRG Motorsports team voor technische ondersteuning: “Prima kerels voor de motor en technische service. Ik heb eerder met ze gewerkt en wist dus ook dat ik voor wat betreft de papieren, tijden, briefings of wat voor andere overige zaken op mijzelf aangewezen was.”

 

Etappe 1
“Mijn eerste dag verliep niet echt geweldig, ik pakte wel 23 minuten voorsprong op de nummer twee bij de dames, Margot, maar werd slechts 19e overall en dat viel mij tegen. Er deden vijf dames mee (van de 45 motoren) en dat is voor ons doen een hele mooie opkomst. Mijn twee grootste rivalen waren Joanna uit Polen en Margot uit Andorra. De andere twee dames Alona uit Israël en Elisha uit Dubai, van oorsprong uit Groot-Brittannië, streden niet mee voor de wereldtitel. Joanna, Margot en ik hadden in principe alle drie nog kans op de wereldtitel.

De eerste etappe mocht ik als vierde starten. Omdat er geen proloog was moest de organisatie zelf met een startvolgorde komen. Zij pakten de top tien uit het klassement en draaiden die om. Dus de nummer tien vertrok als eerste en de nummer één als tiende, gevolgd door de rest van het klassement op normale volgorde.

Ik was om twee tactische redenen blij met die startvolgorde; ten eerste omdat mijn rivale Joanna nu twee plaatsen voor mij startte en ik zo tijdens de wedstrijd haar snelheid en mijn eventuele voorsprong of achterstand in kon schatten en mijn tactiek daarop aan kon passen. Ten tweede omdat er nu nog een aantal snellere rijders van achteren zouden komen waar ik misschien gebruik van kon maken en bij aan kon pikken.”

’s Ochtends bij de start moest de organisatie duidelijk nog even op gang komen. Eerst waren ze bij vertrek uit het parc-fermé de roadbooks voor de motoren kwijt, vervolgens was er bij geen enkele ‘stop’ een klok te bekennen. Bij iedere ‘stop’ hoort een klok te staan; bivak uit, einde verbindingsroute, opstellen start, de start zelf. En om de chaos compleet te maken hadden ze bij de start ook geen starlijst en wisten zij dus niet wie ze wanneer op moesten roepen. Dat gaat bij de eerste tien nog wel goed want die toprijders rijden voor de prijzen en weten zelf allemaal wel hoe of wat, maar de rest van de deelnemers weten dat vaak niet. En wanneer dan zowel de deelnemers als de organisatie het niet meer weten? Nou, dan is chaos gegarandeerd!

 

Maar goed, Mirjam ging van start met slechts drie spoortjes voor haar. “Al binnen één kilometer ging er één spoortje naar links, één naar rechts en degene die het derde spoor zou moeten leggen stond braaf op mij te wachten omdat hij geen verkeerde keuze wilde maken. Tja, dan wacht je op de volgende rijder en ga je daar achteraan rijden? En het leuke was, we konden gewoon het pijltje van de GPS volgen, deze hele Baja kwam er geen roadbook-navigatie aan te pas. In principe reden wij gewoon in één rechte lijn van waypoint naar waypoint en kon je ook niet ‘echt’ fout rijden, hooguit iets verkeerd of omrijden maar zeker niet verdwalen.
En toen had ik dus nog maar twee spoortjes voor mij. Maar dat ik ook die binnen een paar kilometer kwijt zou raken had ik niet verwacht. Ik kreeg Kurt en Joanna, als eerste en tweede gestart, al binnen drie kilometer in het vizier. Ze waren respectievelijk 4 en 6 minuten voor mij gestart en voor ik er erg in had was ik ze al voorbij. Kurt reed zich vast in een duin en Joanna is duidelijk geen liefhebber van het zand. Ik reed op kop! Geen spoortjes meer om in de gaten te houden, niemand meer om naartoe te rijden, gewoon gas erop.

Uiteraard kwamen de overige rijders uit de top tien langzaam maar zeker één voor één voorbij. Tot mijn grote spijt was ik niet in staat om bij hen aan te pikken. De route was afwisselend langzaam, snel, technisch, duinen en open vlaktes. Ik kon geen ritme en daardoor ook geen stabiel tempo vinden. Uiteindelijk kwam ik moe maar zeker niet voldaan aan de finish. Ja natuurlijk had ik een mooie voorsprong in het damesklassement en bijna foutloos gereden, maar ik was niet tevreden over mijn snelheid. Ik was 19e overall geworden en had eigenlijk wel een positie bij de eerste 15 verwacht…”

Etappe 2
“Dag twee reden wij de route andersom. Niet exact dezelfde route, maar we zaten wel in hetzelfde gebied en we reden de route in de tegenovergestelde richting van de eerste dag. En dat maakte een mega verschil. Vanaf deze kant ‘liep’ de route wel. Een topdag, het tempo zat er goed in. Ik reed soepeltjes en wederom foutloos. Dag twee eindigde met een 13e positie overall, wat mij uiteindelijk naar de 12e positie in het eindklassement in Dubai bracht. In de eindstand om de wereldtitel pakte ik daarmee een 8e plek overall, één positie beter dan vorig jaar, met hetzelfde aantal punten als de nummer 7. Daar ben ik blij mee. En… wereldkampioen Baja bij de dames!”

0 Lees verder

YES! WERELDKAMPIOEN

MIRJAM IS WERELDKAMPIOEN FIM W2RC!
In januari van dit jaar won Mirjam heel knap de zwaarste rally ter wereld, de Dakar, in het damesklassement. Die rally was tevens dit jaar voor het eerst ook de openingsronde van het FIM World Rally-Raid Championship (FIM W2RC), het officiële wereldkampioenschap rally. Nu de laatste wedstrijd is verreden mag zij zich nu ook officieel Wereld Kampioen FIM W2RC 2022 noemen!

Één seconde is genoeg
“Daar ben ik heel erg trots op!”, is haar eerste reactie. “Ik ben blij met het gehele verloop van mijn FIM W2RC seizoen. Ik heb echt alles op alles gezet, en er tot op de allerlaatste meters keihard voor geknokt. Het hele seizoen was een flinke strijd en hevige weerstand met de concurrentie. Uiteindelijk ging het tussen mij en een Spaanse. 
De Rallye du Maroc begin deze maand gaf de doorslag; na 6 dagen en 1500 km racen was het uiteindelijke verschil 1 minuut en 25 seconden! Van mij had het verschil groter mogen zijn hoor, maar… als het er op aankomt heb je aan één seconde verschil genoeg.”

Keihard voor geknokt
Op de definitieve uitslag moest ze nog even wachten, er bleken wat onduidelijkheden bij de organisatie, maar ze mag zich nu toch echt officieel Wereldkampioen Rally noemen. “Vorig jaar sleepte ik, redelijk onverwacht, de Wereldtitel Baja binnen, dat vond ik al geweldig. Maar nu Wereldkampioen Rally? Hoe mooi is dat! Ik rij bijna mijn hele leven al motor, mijn halve leven rallies en nu mag ik mij Wereldkampioen Rally noemen…”, laat Mirjam weten als het bericht tot haar doordringt, “dat voelt wel heel bijzonder”.

Eenmalig avontuur
Op de vraag of dit een mooie afsluiter van het jaar is antwoord Mirjam: “Nee, nee. We zijn nog niet klaar! Eind november vertrek ik voor de finalewedstrijd van het WK Baja in Dubai om mijn titel te verdedigen. Ik sta op dit moment niet bovenaan in het klassement, maar ik heb wel goede kansen. De finalewedstrijd telt dubbel en de Dubai International Baja is een wedstrijd naar mijn hart; zand, heel veel zand… Dus wie weet wordt dit jaar nóg mooier. 
En, voor wat betreft volgend jaar; mijn focus ligt op mijn tiende Dakar deelname komende januari en daarna weer op het WK Baja. Helaas, ik zou uiteraard heel graag mijn wereldtitel in het W2RC verdedigen maar daar is simpelweg geen budget voor. Dit was een eenmalig avontuur en wát was het geslaagd!” 
0 Lees verder

RALLYE DU MAROC 2022

MIRJAM WINT DERDE W2RC WEDSTRIJD

Deze overwinning moest uit haar tenen komen, maar hij kwam… Deze keer was de rally tot aan de één na laatste dag niet haar rally. Daarna overigens nog steeds niet, maar het resultaat viel wel de goede kant op. Mirjam brengt verslag uit:

Het begon allemaal voortvarend. De shakedown ging super, ik had al snel een klik met mijn nieuwe motor, de juiste afstelling van de vering te pakken en ook de snelheid zat er al vrij snel in. Een dag later vlamde ik de proloog door. Wat was die mooi! Slechts 9 kilometer lang, maar wel 9 kilometer lang genieten. Een glooiend, zanderig terrein; niet verkeerd voor een Nederlandse zandrijder.

EERSTE ETAPPE
De eerste echte etappe was één lang gevecht met mijzelf en mijn navigatieapparatuur. Ik liep op de verbindingsroute al achter de feiten aan. Ik merkte dat mijn KM-teller niet de correcte afstand aangaf. Ik was mooi op tijd aan de start dus direct de instellingen van mijn KM-teller bekeken in de hoop dat het daaraan lag. Maar helaas. Toen onze monteur gebeld. ‘Kan ik de bovenste ICO omruilen met de onderste? Die doet het gewoon goed’. “Nee, die stekkers komen niet overheen.” En natuurlijk heb ik een reserve en zelfs een tweede reserve. En dat werkt allemaal… Wanneer je geen haast hebt… En ik had haast natuurlijk, dus had ik er allemaal net niks aan. In de proloog was het mij ook al opgevallen, maar eerlijk is eerlijk, daar heb ik harder gereden dan dat ik kon navigeren. In het bivak heb ik nog navraag gedaan bij andere rijders en ook zij hadden last van afwijkende waarden gehad tijdens de proloog. Toen was mijn conclusie ‘dan was het roadbook niet goed’. Dat komt wel vaker voor bij een proloog. Die moet vaak als laatste nog even ‘in elkaar gezet’ worden en dan wil dit nog wel eens afwijken met de apparatuur op onze motoren. Er zat voor mij niets anders op dan mij aan te sluiten bij een aantal andere rijders en met hen op te trekken. Het was treintje rijden in het stof. En wanneer je dan zelf geen controle uit kunt oefenen en ook nog tot zeker 3 keer toe fout rijdt is de lol er snel af. Toch was het resultaat niet heel slecht, ik werd 31e en steeg overall van een 36e naar een 30e positie. Ik heb eruit gehaald wat erin zat. Dag één, afsluiten, afvinken en door naar de volgende.

TWEEDE ETAPPE
Ik weet niet wat er dag twee met mij aan de hand was, maar er was totaal geen scherpte. Ik had ook geen energie. Mijn navigatieprobleem was opgelost en het klopte allemaal weer op de meter nauwkeurig, maar ik zag het gewoon niet. Ik miste een waypoint, kreeg een speeding penalty en de 38 graden temperatuur zal ook niet meegeholpen hebben. Mijn rijden ging wel beter dan dag 1 alleen voelde ik dat er niets in mijn eigen ‘tank’ zat. Met dank aan mijn 17 minuten straftijd voor het missen van een waypoint en te hard rijden eindigde ik achter mijn concurrente Sandra. En zo was mijn voorsprong van 7 minuten na de proloog binnen twee etappes veranderd in een achterstand van 17 minuten…

DERDE ETAPPE
De volgende ochtend probeerde Henk (teammanager) mij te waarschuwen en op het hart te drukken dat ik geen verloren tijd goed moest gaan proberen te maken. Het zou de langste, zwaarste en gevaarlijkste dag van de rally worden, met veel stenen, greppels, gebroken duinen en overige gevaren. Maar de beste waarschuwing kwam van één van de voor mij gestarte motorrijders. Hij was een kwartier voor mij vertrokken, maar nog voor ik van start kon kwam hij alweer terugrijden met de hele navigatie/voorkant van zijn motor af. Dan weet je gelijk hoe laat het echt is.
Ik wist zelf ook wel dat die achterstand van 17 minuten te groot was om nog te overbruggen en Marokko geen land is om te pushen (daar komen alleen maar ongelukken van). Ik had mij dan ook voorgenomen mij te concentreren op mijn eigen rijden en navigeren en geen fouten te maken zoals de dagen daarvoor. Ritme vinden en die zware etappe kilometer voor kilometer gestaag doorrijden en afvinken en dan komt de snelheid vanzelf wel. Op een gegeven moment kon ik van stofwolkje naar stofwolkje rijden, tot ik achter een stofwolkje van een paar motorrijders reed waarvan ik dacht; dit is een mooi tempo, hier pik ik bij aan. Van het stof had ik die dag gelukkig niet veel last omdat het heel hard waaide. Het was wederom tegen de 40 graden aan en aan het eind van de special begon de wind ook nog parten te spelen. Ik kon niet blijven staan op de motor vanwege de harde wind en niet blijven zitten vanwege de stenen en de klappen die je zittend op moet vangen. Dus het werd staan, zitten, staan, zitten, enz. Heel vermoeiend, maar ik hield het tempo erin. Al met al was het een tricky dag waar ik goed doorheen kwam. Ook had ik voor het eerst sinds dagen nog wat energie over bij binnenkomst, een goed teken. Zonder te pushen en zonder fouten te maken, maar wel door flink door te rijden maakte ik weer wat tijd goed op mijn concurrente. Mijn achterstand na de derde dag was geslonken tot iets meer dan 10 minuten met nog twee dagen te gaan.

VIERDE ETAPPE
De vierde etappe kwam ik niet echt in mijn ritme, de eerste 110 kilometer van de start tot aan de tankstop heb ik mijn eigen ding gedaan, ik reed in m’n uppie, niemand voor me, niemand naast me, niemand achter me. Bij de tankstop kon ik de voorlopige balans opmaken en constateerde ik dat ik een minuut op mijn concurrente verloren had. Ik had echt wel mijn best gedaan, maar niet super hard gereden dus dat bood perspectief. Ik wilde na de tankstop kijken of ik nog weer iets van die minuut goed kon maken.
Het was een typische Marokko dag, in mijn ogen de gevaarlijkste dag van de rally. Stenen, gat, greppel, jump, nog meer stenen, nog meer gaten, nog meer greppels en nog meer jumps. Na de tankstop werd de route een stuk sneller en volgde er nog 250 kilometer alleen maar stenen paden. Zo’n 10 kilometer na de tankstop werd ik ingehaald door Ali (achternaam begin ik niet aan). Een lokale Marokkaan die ik al jaren ken en waar ik afgelopen Dakar ook een enkele keer mee ben opgereden. Ali had de vaart er goed in en ik hing op zo’n 100 meter aan ‘het elastiek’. Wat ik ook probeerde, ik kwam geen meter dichterbij. En toen heb ik zo’n 220 kilometer lang met mijzelf in discussie gelegen. ‘Blijf ik erbij of laat ik hem gaan? Dit gaat wel heel hard…’ 20 Kilometer voor de finish raakte ik hem kwijt. Hoe hard ging het dan? Heel hard. Ik reed een top twintig klassering en daar waar ik bij de tankstop nog een minuut achter lag op mijn concurrente, lag ik bij de finish 15 minuten voor. 15 Minuten…! En ineens stond ik weer eerste in het damesklassement met een voorsprong van 5 minuten en 40 seconden en nog maar 1 dag te gaan. Dank voor de lift Ali!

VIJFDE ETAPPE
Deze hele rally was er bij mij nog geen tactiek aan te pas gekomen, meer dan mijn best doen kon ik toch niet. De laatste dag stond er nog 290 kilometer op het programma waarvan 2 specials. Eén van 92 kilometer en één van 70 kilometer. Ik mocht 5 minuten en 40 seconden op mijn concurrente verliezen en zij startte 5 minuten na mij. Dus zelfs wanneer zij mij voorbijkomen zou komen en ik nog bij haar aan zou kunnen pikken, dan nog zou ik met de overwinning naar huis gaan. De avond voor de laatste etappe werden wij door de organisatie gewaarschuwd. De eerste 15 kilometer van de eerste special de volgende dag zou volledig om de navigatie draaien. En wat hadden ze gelijk. Ik had er heel bewust voor gekozen die eerste 15 kilometer een tandje rustiger te rijden, waardoor ik wel wat tijd in zou inleveren, maar ik wilde absoluut geen navigatiefout maken, dat zou namelijk veel meer tijd kosten.”

“In die eerste 92 kilometer verloor ik 2 minuten, dus had ik nog 3m40s voor de laatste 70 kilometer over. Prima te doen, maar ik mocht geen fouten maken. Er kwamen nog speedzones en ook de navigatie bleef tricky tot aan het eind. Maar het ging goed en ik kwam als eerste aan de finish. Mijn concurrente Sandra volgde niet veel later. Het was spannend tot aan de laatste meter. Na 6 dagen en 1500 kilometer racen was er een verschil van 1 minuut en 25 seconden, in mijn voordeel.

Iets meer dan een kwart van de deelnemers heeft de eindstreep niet weten te halen. Ik ben uiteindelijk 19e in mijn klasse geworden (van de 111), 35e overall (van de 135) met de quads en fabrieksrijders erbij en heb mijn koppositie in de strijd om de wereldtitel bij de dames in het W2RC (World Rally Raid Championship 2022) verstevigd.”

EN, WEER VERDER…
Een goede generale voor Dakar, nu weer vol gas door met de voorbereidingen voor o.a. de Dakar Pre-proloog over 3 weken, het inschepen eind november, de WK Baja finale in Dubai begin december en natuurlijk niet te vergeten… Dakar 2023 in januari…!

0 Lees verder

Recente berichten

0